პატარა გული...

მონატრება საშინელი გრძნობაა, როცა იცი რომ არ უნდა გენატრებოდეს, როცა იცი რომ გეკრძალება მისი მონატრება,როცა იცი რომ მას შეიძლება სხვა ენატრებოდეს და საერთოდ სხვაზე ფიქრობდეს, მაგრამ გული... გულს ხომ ვერ უბრძანებ,,, გულმა არ იცის სიტყვა "არა"..მას ეს არ ესმის.. მას ბოლომდე წამს და იმედი აქვს,. რისი? არ იცის.. რატომ? არ იცის... უნდა რომ ჰქონდეს იმედი და ამიტომაც ცოცხლობს. ყოველი ზარის გაგონებისას გული სხვანაირად ფეთქვას, ყოველი ჩახუტებისას გულს უხარია. უხარია რომ ამ წამს შეუძლია იყოს ბედნიერი, ამ წამს იგრძნოს მისი სითბო და ალერსი და სულაც არ უფიქრდება იმას, რომ მეორე წამს შეილძლება ხელი ჰკრან, გადააგდონ, სხვა მხარეს გაიხედონ და დაივიწყონ. მას არ აქვს უფლება მოიხოვოს რამე. ის ჩუმად უნდა იჯდეს და დაიტანჯოს. გული კვდება მაგრამ ცდილობს ბოლო წუთებიც კი მასზე ფიქრში გაატაროს, მის გვერდით იყოს, მას ჩაეხუტოს. მერე რა რომ მისი არ არის, აღარ არის.. მერე რა რომ შეიდზლება ხვალ სხვამ მიიზიდოს კაცის ყურადღება,. გულს მაინც უაზროდ უხარია, რომ ამ დროს, თუნდაც დროებით “ის” მის გვერდითაა და მას უყურებს… მერე რა რომ მისი თვალები აღარაა სიყვარულით სავსე, მერე რა რომ თვალებში სიცივეა. ის ხომ მისი თვალებია და… გული დნება და უხარია.. ეს თვითმკვლელობის ტოლფასია.. მაგრამ გულს მაინც უხარია და ამას,ამ ცოდვასაც ჩადის.. მისთვის უკეთესია მის გვერდით ახლა მოკვდეს, ვიდრე მერე და უიმისოდ.. გული ტირის, გული იტანჯება …მაგრამ უხარია…მაინც მისია, რაც არ უნდა თქვას, “ის” მისია.. გული ამით იმშვიდებს თავს და აგრძელებს ჩუმად ტირილს, ჩუმად, თავისთვის.

სიყვარული აღგვალაღლებსო... მაგრამ სიყვარულს შეუძლია უფსკრულში ჩაგაყოლოს, გაგანადგუროს, მოგკლას და დაგცინოს.. ეს არის ნამდვილი სიყვარული? თუ ეს არის, უკეთესია ცხოვრებაში არავინ შეიყვარო..

ჭეშმარიტი სიყვარული? ჰმმ.. შეიძლება არსებობს, ოღონდ ჩემგან საკმაოდ შორს. მჯერა მისი? მჯერა.. მაგრამ აღარ მჯერა, რომ მე შემხვდება ასეთი რამე ცხოვრების გზაზე..უკვე აღარ მჯერა….

გული კვდება

"სულელი ჯესის დღიურებიდან" 30.07.08